Menu

شرکتی که امروزه با نام جهانرو فعالیت می‌کند کار خود را در سال ۱۳۴۹ در زمینه تولید موتورسیکلت آغاز کرد. در آن زمان نام شرکت صنایع فلزی طاهری بود و به‌عنوان نماینده کاوازاکی ژاپن، تولید موتورسیکلت‌های این شرکت در ایران را به‌صورت انحصاری بر عهده داشت. در سال ۵۸ نام شرکت به جهانرو تغییر کرد اما فعالیت‌ها در زمینه تولید موتورسیکلت‌های کاوازاکی در آن زمان هم ادامه داشت. در ادامه فعالیت‌ها و با توجه به نیازهای بازار ایران، در دهه ۷۰ تولید موتورسیکلت‌های GTO125 و AXM100 کاوازاکی را در ایران آغاز کردیم که با استقبال بسیار خوبی در بازار ایران مواجه شد. پس از آن برای گسترش سبد محصولات، شرکت تصمیم به همکاری با شرکای جدید گرفت هرچند این بار هم شرکایی را انتخاب کردیم که در رابطه با کاوازاکی باشند و به‌عنوان نمونه در آن مقطع با مودناس مالزی برای تولید موتورسیکلت در ایران همکاری کردیم. به‌مرور با توجه به تغییر روند بازار، نیاز به تولید موتورسیکلت‌های ارزان‌تر در کشور احساس شد و به همین دلیل پس از بررسی‌های فراوان و مذاکرات متعدد، همکاری با شرکت باجاج هند را آغاز کردیم که می‌توانست موتورسیکلت‌هایی باکیفیت مناسب و قیمت رقابتی را عرضه کند و با همین دیدگاه هم در ادامه قراردادی با TVS امضا کردیم. جهانرو اولین شرکتی بود که موتورسیکلت‌های هندی را به بازار ایران آورد و این موتورسیکلت‌ها با توجه به آنکه کیفیت مناسبی داشتند و در بازار ایران جدید بودند با استقبال بسیار خوبی مواجه شدند.
وقتی بحث تحریم‌ها جدی شد عملا امکان ادامه همکاری با کاوازاکی وجود نداشت. از طرف دیگر شرکت‌های هندی هم با توجه به سیاست‌های کاری‌شان مایل به داخلی سازی قطعات موتورسیکلت‌ها نبودند درصورتی‌که توان فنی بالایی در این زمینه در شرکت ما وجود داشت. به همین دلیل با تغییر رویکرد و برای استفاده از توان داخلی در زمینه تولید موتورسیکلت، مجموعه جهانرو برای نخستین بار در ایران تصمیم گرفت به سمت طراحی و تولید یک موتورسیکلت به‌طور کامل در ایران برود.

تاریخچه بنیان گذار جهانرو

حسن رجبعلی بنا

چهارمین روز تیرماه ۱۳۲۹ در تهران، خیابان اسماعیل بزاز، بین میدان میدان قیام و میدان مولوی به دنیا آمده است. پدرش راننده کامیون و مادرش پریشان‌احوال و ناخوش بوده‌اند. می‌گوید یکی از حفره‌های پرنشدنی زندگی‌اش چشیدن طعم محبت پدر و مادر است که هرگز میسر نشد. حسن دومین فرزند مادری است که – به اصطلاح – شوهرش داده‌اند مگر حالش بهتر شود اما دریغ از بهبودی. پدر اگرچه عطوفتی پدرانه ندارد اما به گفته حسن بنا، همین که نانی به خانه می‌آورد…